Bazen...
Bazen hiç kimseyi üzmemeye çalışır, ama herkesi üzersin...
O zaman...
O zaman üzmeyi asla istemediğin insanları üzdüğün için onları üzdüğünden fazla üzülürsün, ama bunu söylemeye hakkın olmaz.
Başarısızlık hissi. Hayatın boyunca bir şeyleri "başarıyor" olman sevilmen için ön şart olmuşken, üzmeyi istemediğin insanları üzünce yaşadığın başarısızlık hissi, gırtlağında bir düğümle otururken, bu sikik hissin verdiği yıkılmışlığı belki geçirir diye kendine attığın tokatları hissetmemek.
Bazen sıçtığın zamanlar olur.
Bazen, insanlar bir şeyler söylemeni bekler. Bazen insanların senden bir şeyler söylemeni beklemesi seni gerer, çünkü aslında söylemek istediğin şeyler kelime haznende yoktur ve var olan kelimeler söylemek istediklerini anlatmak için çok bayağı kalır...
Bazen hissettiklerin beyninden geçer, kalbinden değil.
Bazen insanları kırarsın.
Bazen insanlar için hayal kırıklığı olursun.
Onlar bilmezler ki, onları kırdığın, hayal kırıklığına uğrattığın ya da üzdüğün için kendini onların seni suçlayabileceğinden daha çok suçlarsın.
Bazen ağlarsın yalnız başına, onlar bilmeden. Bilseler belki... belki yalnız olmazsın ama...
Bazen ağlarken yalnız başına olman gerekir...
Monsieur Mınıski
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder