O' gün

                21 Aralık 2012... Pek çokları için “acaba” lar ile dolu olan bir gündü. Acaba ölecek miydik? Dünya gerçekten sona mı erecekti? Yoksa farklı bir evreye mi girecektik? Mayaların takviminin bu dönemde bitiyor olmasını çoğunluk “Dünya’nın sonu” olarak görmüştü. Yok olacaktık.

Dünya sona ererken insan ne yapardı? O gün her şeyin biteceğini bildiğinizde ya da en azından bir acaba? dediğinizde, ne yapmak isterdiniz? Ben O ile sıcak şarap yapmaya karar vermiştim. O da sıcak şarap yapma teklifine hayır diyememişti. Birlikte sıcak şarap yapmak hayatımdaki en romantik anlardan birisiydi sanırım.

Dünyanın sonunu o’nla geçirmekten daha mantıklı bir şey olamazdı. Sıcak şarap yudumlayıp ona bakıp onu dinlerken dünyanın sona ermesini beklemek...

Ve tabii ki dünya sona ermedi ve hayatımıza devam ettik.

                22 Aralık 2012; O, evinde ben ve 3 arkadaşımızı daha rakı sofrasına davet etti. Beni kapıda bütün harikalığıyla karşıladı. Rakımızı içtik. İlk kez öpüştük. Hiç romantik değildi, yine de hiçbir öpüşmemde böyle hissetmemiştim. O akşam birlikte uyuduk, yalnızca uyuduk. Dokunmayı göze alamadım.

                24 Aralık 2012;

-Mınıski, yaşadığımız bir hataydı.

-Anlamıyorum...

-Elveda Mınıski

Ve böylece gitmişti. Ne yapacağımı bilemedim. Sahile çıktım. Hava fırtınalıydı. Her yer uçuşuyordu ama benim üzerimde sadece pijamalarım vardı. Hava beni etkilemiyordu. İçten içe yanıyordum, muhtemelen fırtına beni ancak dengeliyordu. Hava karanlıktı ve denizin yüksek dalga seslerinden başka bir ses duymuyordum. Birde O’nun sesi “Elveda Mınıski”

Birden soğuğu hissettim, sesler azaldı, ciğerlerime dolan kirli deniz suyunun tuzlu tadı. Yakıyordu gerçekten, sonra kendimi karanlığa teslim ettim ve huzur...

Uyandım;

Terk edilmenin acısıyla muhtemelen rakıyı fazla kaçırmıştım, başımda bir ağrı, ağzımda pis bir tat. Her yerim tutulmuş, el yordamıyla telefonuma uzandım saate bakmak için.  03:03, daha uyuyabileceğim için sevindim. Bu halde işe falan gidemezdim. Bir an gözüm takıldı, telefonumun tarihinin 21 Aralık 2012 de olduğunu gördüm. Önemsemedim ve uyudum.

Sabah televizyona baktığımda dünyanın sonundan bahsediyorlardı. Arkadaşım Kelebeği aradım.

-holaaa

- Yavrum sana garip bişi sorucam

-sor yavrum

-Ben galiba dün rakıyı fazla kaçırdım O beni terk edince,..

-Ne!? O seni terk mi etti? Ben bugün sana sıcak şarap yapmaya gelecek zannediyorum?

-Kelebek bugün ayın kaçı?

- 21’i bugün bebeğim sen çok içmişin cidden.

24 Aralık 2012;

-Mınıski, yaşadığımız bir hataydı.

-Anlamıyorum...

-Elveda Mınıski

Tren yolunda hafif bir gezintiye çıktım. Çok karanlıktı. İlerden gelen ışığı görebiliyordum. Sanki beni çağırıyordu. Uykum geldi. Raylar rahatsız gözüküyordu, ama amaca uygundu. Uzandım. Trenin beni görme şansı yoktu.

21 Aralık 2012;

İnanılmaz bir karın ağrısıyla uyandım. Tuvalete koştum. Terk edilmiştim, onun üzüntüsü bağırsaklarıma vurdu diye düşündüm. Saate baktım, 03.03, 21 Aralık!

24 Aralık 2012;

Kalbimin ağrısını viski ya da ağrı kesici giderebilir, ikisini aynı anda yeteri kadar içersem, hiçbir ağrım kalmaz.

24 Aralık 2012;

Aynaya baktım;

-Mınıski?

-Ne var?

- Yakışıklısın Mınıski, ama ne sikine yaradı? O senle oldu mu?

-Hayır

-Daya iyi olmalıydın Mınıski, daha iyi

Ona bir yumruk attım, parçalara ayrıldı, büyük bir parçasını bıçak gibi kullanarak bileklerimi kesip sonra tutabildiğim kadarıyla gırtlağıma sapladım, yavaş yavaş, gırtlağıma ayna bata bata kan kaybederek ölmüştüm.

Pek çok farklı şekilde intihar ettim. Her seferinde hayatımın en harika dönemini yaşadığımı düşünürken O beni tekrar tekrar tekrar tekrar terketti. Hiç bir şekilde değiştiremedim. Ölmüş müydüm? Bilmiyordum. Ancak öleceğimi zannedecek kadar büyük acılar çektiğimin hemen arkasında gerçekten yaşadığımı hissediyordum. O yüzden her denememde acılı bir yöntem deniyordum. Ne yaparsam yapayım 24 Aralıkta intihar ediyordum ve 21 Aralıkta uyanıyordum.

Bunu farkettiğim ilk 21 Aralıktan beri şehir, karanlıktı ve ben aydınlığını en son ne zaman gördüğümü hatırlamıyordum. Havası insanı boğuyor, kasveti nefes aldırmıyordu. Şehir o hep gitmeye bağladığından beri karanlıktı ve ben, aydınlığı bir daha görür müydüm bilmiyordum.

Dünyanın sonunu birlikte geçirmiştik ve belki de dünya gerçekten sona ermişti.

Uyandım

Sadece karanlık vardı. Karşımda bir adam. Adamın teni simsiyah, suratı yok, üzerinde çizgili bir takım elbise var, 20lerden kalma, kıravatı yok, yakası Amerikalı pezevenkler gibi, kafasında bir fötr şapka, elinde baston. Bembeyaz bir aurası var, ama kendisi karanlık.

-Kim olduğumu biliyorsun Mınıski

Bana bakıyordu, ama suratı veya gözleri yoktu, benimle konuşuyordu, ama sesi yoktu, yalnızca kafamın içinde duyuyordum.

-Sen benim içimde bastırdığım karanlığım mısın?

Tam bir kötü adam kahkahası attı.

-Hayır Mınıski, ben bildiğin cennetten kovulanım, ben ateşten yaratılanım ben Mınıski, siz insanları yoldan çıkartanım, Acılarına son vermeye geldim Mınıski.

-Acı mı? Acı gelsin! Acıyı hissediyorsam yaşıyorum demektir!

Suratı yoktu, ama alaycı gülümsemesini hissettim;

-Acı zihnin bir halidir Mınıski, seni sen yapan da zihnindir. Bu yüzden öldüğün zaman acının geçip geçmeyeceğini bilemezsin.

Kötü adam kahkahasını attı ve yok oldu. Telefonuma uzandım. 21 Aralık 2012, 03:03.

Ölmüş müydüm? Hayatta mıydım? Bu hiç bitmeyen üç gün cehennem miydi? Galiba 21 Aralık için Mayalar Haklı çıkmıştı...

O'nlar ve Biz Kaybedenler

Efkarlıydık. Üçümüz bir araya geldiğimizde mutlaka efkarlanırdık. Sanırım sebebi birbirimizi çok iyi anlamamızdı. Kimseye anlatamadığım şeyleri onlara da anlatamazdım, ama onlar yine de anlardı, bende onları anlardım;

"Sahilde kafa kafaya verip yatarsın, senfoni orkestrası konser verir, çim kokusu, O'nun kokusu, aşkın kokusu içine dolar... Mutlusundur, hiç gitmek istemezsin, hiç gitmemesini istersin, ama sonunda gider..."

Bana baktı ve;

"Yıllar sonra ilk kez gitme demek istersin birine.. "O" anlar seni, gitmez, ama kalmaz da..."

Sonra ötekinden gelir;

"İşte "O" dersin sen, ama sen O'nun için "O" olamamışsındır, bitersin"

Sigara içmiyordum. Sigaradan nefret ederdim ama yine de bir sigara yaktım. Hayat çok acımasızdı. Orospu çocuğu hayat...

Devrim Balosu

                Balo salonu her zamanki gibi mutlu mesut şekilde dans eden iyi ailelerin bireyleri ile doluydu. Sosyeteye yeni giriş yapan ve ilk danslarını yapacak olan küçük hanımlar ve delikanlıların gözleri parlıyor yanakları kızarıyordu. Ben ilk dansımı edeli on dört sene olmuştu ve artık neredeyse otuzdum. Bu iyi ailelerin ne kadar iyi olduklarını  “neredeyse otuz” yaşında olup da bekar olduğunuz zaman daha iyi görüyordunuz. Sonsuz bir dedikodular çemberiydi. Kim, kiminle, nerede, ne zaman, ne yapmış? Aaaah? Kim görmüş? Resmen canlı bir oyundu bu onlar için.

            Tabii ki neredeyse otuz yaşında olup bekar, “iyi bir aileden” gelmenin ve ailesinin durumu yerinde olmanın bazı avantajları da oluyordu. Hedef noktasında oluyordunuz. Ne kadar çapkın olduğunuz, daha önce kimle görüldüğünüzün, kimle ne yaptığınızın pek de önemi kalmıyordu. Genç kızların aklında efsanevi Mınıski’yi ehlileştirmiş olan kadın olma hayalleri, biraz daha tecrübelilerininse kocaman elmas hayalleri beni bir mıknatısa çeviriyordu.

Ne yazık ki hayalleri hep bu tarz boş şeylerdi. Ben de bazen bu boş hayallerden faydanalacak kadar alçak bir adamdım. Fakat elmaslar ihtimali yüzünden alçak birisi olduğumu tüm sosyete bildiği halde yüzüme karşı yalnızca en kibar gülümsemeleri geliyordu.

            Kendime yeni bir kurban arama hevesiyle pek çok hanımefendi ile dansettim. Genç olanlar daha hevesli oluyordu. Tecrübesizlerdi ve bu benim gibi ince bir beyefendinin faydalanabileceği bir şeydi.

Tüm balo boyunca vals çalıyordu ve ben ondört yaşından beri her baloya katıldığımdan çok iyi vals yapıyordum. Genelde genç kızlar kendilerini çok kasıyor olurlardı, fakat kulaklarına fısıldayarak rahatlamalarını sağlar ve ayaklarını yerden keserdim. Kadınlar ayaklarının yerden kesilmesini severdi. Ben de kadınlara bunu hissettirmeyi severdim.

Benim ne olduğum belliydi, ne olduğumu herkes bilirdi, fakat genç kadınlar yinede sanki “bana küçük tatlı yalanlar söyle” diye yalvarırdı bana. Duymak istedikleri şeyleri ikimizde yalan olduğunu bildiğimiz halde söylerdim onlara. Yalan olduklarını bildikleri halde hoşlarına giderdi.

            Kaçıncı küçük hanımefendiyle dansediyor olduğumu veya kaçıncı şampanyamı yudumladığımı hatırlamıyordum. Kapıda ufak bir hareketlenme gözüme çarptı. O gelmişti. Yanında asker üniformasının içinde pekte yapılı olmayan saçları ağarmış kocasıyla birlikte kapıda benim hiçbir kadına sunamayacağım güzellikteki bir elmas gibi parlıyordu. Gülümsemiyordu. Hiçbir zaman gülümsemezdi. Kocası saygı gören bir generaldi ve izine gelmişti. Savaş çokta iyi  gitmiyordu ama yine de bölgesini kısa süreliğine terkedip karısını görmek istemişti. Nazik bir adamdı, ama sertti de. Kadınları mutlu edebilecek kişi bendim, Monsieur Chaykoyski değil. O, mutlu olmayı sevmezdi. O yüzden birlikte olduğumuz zaman kısacıktı. Yine de bir ömre bedeldi.

Vals hala devam ediyordu ve ben kollarım arasındaki küçük hanımla vals ettiğim sürece O’na baktım. Kısa bir süre göz göze geldik. Kimse gülümsemedi. Zaman yavaşladı, hüzün, havada asılı kaldı. Hayal kırıklığı. Olabilecekler, yaşanabilecekler, hepsi başka bir evrende yaşanmıştı muhtemelen. Burası O’nla bir araya gelemediğim tek evrendi. Bahtsız olduğum tek evren.

Müzik susmuştu, ben hala O’na bakıyordum ama O artık başkalarıyla nazikçe selamlaşıyordu. Dışarıda Kar vardı. Kasım ayı olmasına rağmen hava çok soğuktu. Sokakların boş olması gerekirdi, fakat dışarıda çok kalabalık bir ses vardı. Balo salonunda bir huzursuzluk olmaya başladı. Kapılar ani bir şekilde açılıp bir çığlık yükseldi;

“DEVRİM!”

Balo salonunda bir panik havası ve kargaşa olmaya başladı. Sabit durdum, işte zaman bir kez daha yavaşlamıştı. Bildiğimiz, bugüne kadar öğrendiğimiz hayatımızın sonu. Bolşevikler güçleniyordu fakat kibirli malikanelerimizde ve büyük balo salonlarımızda hiçbirimiz bugünü beklememiştik.

Devrimciler kapıdan içeriye akmaya başlamışlardı. Herkes geriye doğru panik halinde kaçarken, bu öncü fırsatçı çapulcu tayfası kadınların üzerine çullanıp mücevherlerini yağmalıyor, ellerindeki silahlar yüzünden kimse de fazla direnmiyordu. Gözlerim O’nu aradı. Korku. Dehşet. Terör. Hepsi havadaydı, ama korku kendim için değildi. Yaşadığım dehşet O’nu göremememden kaynaklıydı.

Gördüm. Monsieur Chaykoyski’den ayrı düşmüş, elinde tüfeği olan pis bir adam tarafından tartaklanıyordu. Düşünmedim. Cebimden revolverımı çıkardım. Ateşledim. Iskalamadım. Çığlıklar yükseldi. Silahımın altı mermisi vardı ve hepsini kullandım. Dört kişiyi vurabilmiştim ve ikisi ufak sıyrıklardı, ama O’na saldıran adamı ıskalamamıştım. Silah sesleri devam etti. Hala ağır çekimdeyim. Sesler gidiyor, gözlerim bulanık, göğsüm yanıyor, yere düşüyorum, sıkıntı yok.

Kafamı yere vurmayı bekliyorum, sert zemin yerine O’nun narin dizlerinde buluyorum kafamı. Beyaz gömleğim bordoya dönüşmüş, sorun yok. Zaten hayatımızın bittiği yerdi. O’nun dizlerindeyim, son kez ve O, üzerime eğilmiş, uğultu olarak duyduğum halde adımı haykırıyor. Yüzüne bakıyorum, koca gözleri şişmiş, başımda ağlıyor ve ben gülümsüyorum.

O, mutlu olmayı sevmez.

Bir Bok

                En nefret ettiğim şeydi ev ödevi. Bütün günümü okulda ders dinleyerek geçiriyordum zaten, o iğrenç yerden kurtulduğuma sevinirken, bir de kendi evime, güvende olduğum tek yere gidip okulda gördüklerimi tekrarlamamı istiyorlardı.

Daha o zamanlar bile, bir şey bana dikte edildiğinde yapmıyordum. Ev ödevlerimi de yapmıyordum. Evde olduğum vakitlerde oyuncaklarımla oynayabiliyor olmam gerekirdi, ödevlerime boğulmuş olmam değil.

Baskı sadece okuldan değil, annem ve babamdan da “ödevlerini yapmadan oyun oynayamazsın” şeklinde geliyordu. Sadece ödevlerimi yapmamak için, kitap ve defterin başında boş boş bir saat iki saat oturur, sonra da ödevlerimi yaptım diye yalan söyleyerek oyun oynardım.

Ödevlerimi yapmamamın cezası olurdu tabii ki. Kendi şahsi problemleri olan, dominant karakterli ve pek çokları gibi parayı çok seven öğretmenim, o günkü keyfine göre, kulağımı çeker, tokatlar, sopayla elime vurur ama illaki yapacak bir şeyler bulurdu. Tabi öğretmenler günü hediyesi olarak kendisine altın bilezikler tarzı şeyler gönderen çocuklar bunlardan muaf olurdu her zaman.

                İlk okul tecrübem beş sene boyunca bu şekilde olunca, okul hakkında hiç bir zaman iyi bir şey düşünemedim tabiiki. Daha orta okula giderken, bir filmde “home-school” olayını görmüş ve gelecekte ülkemde böyle bir sistem olursa çocuklarımı evde kendim eğiteceğimi düşünmüştüm. Hem okulda öğretilenlerden çok daha dolu olurdu, hemde kendisi sorunlu olup ta öğrencilere bunu yansıtabilecek, yüksek egolu saçma sapan insanlardan uzak olurdu.

Ailem okuldan nefret etmemin sebebinin her zaman tembelliğim olduğunu düşündü. Pek çoğumuzun duyduğu “zeki ama çalışmıyor, tembel” lafı vardır ya, çocukluğum bunu duyarak geçti. Tembel değildim, sadece okulun bana verdiği aptalca şeylerle neden uğraşmam gerektiğini anlamıyordum, anlamadığım için de yapmıyordum. Ne kadar cezalandırdıkları çok önemli değildi, beni her cezalandırdıklarında, okuldan o kadar soğuyordum.

                Bu, bütün eğitim hayatım boyunca devam etmişti. Orta okulda da “tembel” dedikleri öğrenci tipiydim, anadolu liseleri sınavına hiç hazırlanmamıştım, derslerim de kötüydü. Sınavdan bana “çalışkan” diye örnek gösterdikleri arkadaşımla aynı puanı almıştım, o dandik bir anadolu lisesine girerken ben Türkiye’nin en iyi teknik lisesine girmiştim, tabi insanların gözünde “meslek lisesi, tornacı amele” den öteye gitmiyordu, ama bence başarıydı. Babam okumayacağımı, o yüzden meslek lisesine gittiğimde hiç olmazsa bir meslek öğrenmiş olacağımı düşünmüştü.

Üniversite sınavına da “neredeyse” hazırlanmamıştım. Arkadaşlarım dershaneye yazıldığı için Aralık ayında onlarla dershaneye yazılmıştım. Benim için önemli değildi üniversite sınavı, çünkü aileme ABD’de okumak istediğimi söylemiştim, ve onlar da onay vermişlerdi. Aralık ayında ise göndermeyeceklerini, çünkü çok özleyeceklerini söylemişlerdi. Bende Aralıkta arkadaşlarımın girdiği iddiasız dershaneye yazılmıştım. Bana en büyük katkısı masa tenisini öğrenmem olan bir dershaneydi.

Teknik lise çıkışından dolayı sayısal sayılmama rağmen, sayısalı neredeyse boş bırakarak, Koç üniversitesi uluslararası ilişkiler bölümüne girecek puanı almıştım ve sayısalı neredeyse boş bırakmama rağmen babam uluslararası finans okumama karar vermişti.

                Ucu ucuna finans bölümünden mezun olana kadar okuyacağıma inanmamıştı babam. Mezuniyet törenimde “okudu lan” demişti. O an aslında onun için çok ta önemli olmadığını fark ettim. Tek yapmak istediği eve gidip bir an önce donuyla oturup televizyon karşısına kurulmaktı. O kadar ki, ailemle bir mezuniyet fotoğrafım olmamıştı.

Muhtemelen benimle en çok gurur duyduğu an askerliğimin bitiminde komutanlarımın beni övmesi olmuştu. Ona göre bir boka yaramayan, hiç bir şeyi beceremeyecek, kendisi olmazsa hayatta bile kalamayacak olan Mınıski, askerliğini sıkıntısız yapıp bir de övgüler almıştı. Enteresan?!

                Düşünme şeklimiz çok farklıydı. Ben onun ne şekilde düşündüğünü anlayabiliyordum, ama o benimkini anlayamıyordu, anlamaya çalışmıyordu bile çünkü umrunda bile değildi. Bunu fark ettiğim zaman bende aynı şekilde karşılık verdim, ne düşündüğünü umursamayarak.

Bir erkek çocuk olarak, hayatımın büyük bölümünde babamın takdirini kazanmaya çalışmıştım. Sonunda bunun bir yolu olmadığını fark ettiğimde, vazgeçip hayatımı daha keyifli yaşamaya başlamıştım. Bunu fark ettiğim an ise babama “benim hayatımı etkileyecek bu kararda benimde fikrimi sorman gerekmiyor mu?” soruma verdiği “senin fikrini sikeyim Mınıski” cevabı olmuştu. O an bu adamı herhangi bir şekilde memnun etmeme gerek olmadığını anlamıştım.

Bu hale gelince söylediği şeyler moralinizi bozmuyor, çünkü umursamıyorsunuz. Kızması, hakaret etmesi, aşağılaması, öylece üzerinizden akıp gidiyor, en başta sinirlenseniz de, sonrasında “amaaaaan” çekerek silkelenebiliyordunuz.

Durum ironikti, kızların baba problemlerinden bahsederken, aslında kendi babamla alakalı problemlerim vardı. Tam olarak kızların baba problemleri değildi, ama problemdi. Beni kendi halime bıraksaydı belki yazar olurdum, belki de arkeolog, bambaşka bir hayatım...

-MINISKİ!

-Efendim baba?

-Senden bir bok olmaz...

Yeşil Çoraplı Mademoiselle

... Kapıyı açtım, selamlaştık ve içeri giyip ayakkabılarını çıkardı. Ayakkabıları ayağındayken gözükmüyordu, ama ayağında yeşil çoraplar vardı. Normal bir zamanda bakıp yadırgardım fakat o an bana normal, hatta sevimli gelmişlerdi.

Her hafta birlikte eski ve garip bir film izlerdik. Her şeyin eskisini sevdiğim gibi filmlerinde eski ve değişik olanlarını seviyordum ve o bu konuda bilgi birikimine sahipti. Bazen önerdiği filmlerde uyuya kalsak da, genel olarak çok eğlenceli siyah beyaz Fransız filmleri izlerdik.

Normal zamanlardan daha keyifsiz gibiydi. "Nen var kuzum?" diye sorduğumda da dökülmeye başlamıştı. Sevgilisiyle tartışmış, tartışma sebebi de göğüslerinin devamlı göze batacak halde olmasıymış.

"Fakat mademoiselle, göğüsleriniz büyük, ne yapılabilir ki?" dedim, biraz gülümsemesi için. İltifat sayılırdı ve kadınlar şakayla karışık iltifatları yakalar ve severlerdi.

"Üzerlerine boşalabilirsin mesela?"

Bir saniye kadar sürede beynim yandı, yanlış mı duymuştum?

"Ney?"

Askılı tişörtünü çıkardı. İçinde sütyen yoktu ve üzerime atlamıştı. O henüz havadayken kendi tişörtümü çıkardım. Bir anda bir ateş topu halini almıştık. Ben onun kısacık kot şortunun düğmelerini açarken, o benim külodumu bile çıkarmış, yetenekli ellerini soluk kesici şekillerde kullanmaya başlamıştı.

Sonunda bende onu soyabildiğimde ellerinin durmasını istemeyeceğim bir haldeydim, ancak bencil olmamalıydım. Kanepede sertçe yer değiştirdik ve yaramaz bir salon dansına başladık. Onun tatmini, beni daha çok kamçılıyordu. Bütün vücudumuz birbirine değerken dişlerim arasındaki alt dudağına kadar her yeri titrediğinde çocuklarım sabırsızca beni dürtmeye başlamışlardı.

Tecrübeleriyle bunu fark etmiş olacak ki, kalktı, önümde eğildi ve haylaz olduğu kadar erotik bir surat ifadesiyle yüzüme bakarken yetenekli ellerini kullanmaya tekrar başladı. Çocuklarım büyük bir coşkuyla göğüslerine doğru sıçrarken hızlı hızlı nefes alıp haykırıyordum. Sözünün eri olduğu gibi garip bir düşünce geldi o saniyede aklıma. Zaten çocuklarımız dışarı çıktığında aklımıza hep garip şeyler gelirdi biz erkeklerin.

             

   Giyindik, sarıldık, bu sefer Fransız filmi olmayan ama yine de Fransa'da geçen filmimizi seyrettik. Film bitiminde evine dönmek üzereyken bozuk parasının olmadığını fark edip benden bozuk para istedi. Ona iki lira verdim ve "çok ucuzsun" dedim. O saniye bunu söylememem gerekirdi diye düşündüm ve alnımdan yanağıma doğru bir ter damladı. Suratıma baktı ve aynı anda yüksek sesle gülmeye başladık.

Yeşil çoraplı ayaklarına ayakkabılarını geçirdi, sarıldı, yanağıma masum bir öpücük kondurdu ve gitti.

Bir sonraki hafta için garip ve Fransa ile bağlantısı olan bir film bulmam gerekiyodu...

Sözde Sarraf

                "Sen beni artık sevmiyorsun Mınıski" dedi, "hiç benimle ilgilenmiyorsun" , doğru söylüyordu, onunla ilgilenmiyordum artık, yanıldığı nokta onu "artık" sevmediğimdi. Onu hiç sevmişmiydim bilmiyordum, ve zaten sevmediğiniz birini tekrardan sevmemeye başlamanız olası değildi.

Değişik bir ilişkimiz vardı. O beni seviyordu, sebebini bilmiyordum, ona karşı her kıza davrandığımdan farklı davranmamıştım, ama o kendini bir şekilde özel hissetmiş olacak ki beni gerçekten seviyordu. Oysa o benim sikimde bile değildi. Arada buluşup sevişiyordum onunla, bazen onla sevişmekten sıkılıyordum. Onu sevmiyordum, hatta  o kadar sevmiyordum ki, bazen öleceğim günün onun doğum gününe denk gelmesi için tanrıya dua ediyordum, böylece doğduğu güne lanet edecekti, çünkü bana aşıktı.

Muhtemelen tanrı, benden yalnızca böyle boktan bir istekle karşılaştığı için beni ciddiye almamaya karar vermişti.  O ise doğum gününü kutluyordu, mutluydu. Biraz huzurunu kaçırmak için doğum gününü kutlamamaya karar verdim. Bana tatlı tatlı sitem etti. Umursamadım. Daha da üzüldü.

Ona tam bir pislik gibi davranıyordum. Sanırım benden bu yüzden etkileniyordu. Bu çok saçmaydı. O bana böyle davrandığında ondan nefret etmiştim. Bana devamlı laf söylüyor, beni aşağılıyordu, bu bana sevişirken haz verebiliyordu, evet gariptim biraz, ama beni günlük hayatımda aşağılıyor, bana lakaplar takıyordu ve bunu kesinlikle sevmediğimi biliyordum.

                Kendi küçük kafasında kurduğu dünyasında yaşıyordu, aslında kadınların en büyük hayatsıydı bu, pek çoğu kendi kafalarında kurdukları dünyalarda yaşarlar, gerçek dünyada hiç bir önemi olmayan ufak problemleri, o dünyalarının sonu haline getirir ve hem kendilerini hem de sizi yorarlardı. Kendi küçük dünyalarında yarattıkları insan figürlerini severler, gerçek hayatta bu yüzden o insanlar tarafından hayal kırıklıklarına uğrarlardı.

O da pek farklı değildi, o yalnızca kendini insan sarrafı zannediyor, ve kafasında kurduğu insanlar mükemmel değil de, her zaman sinsi ve kötü olup onu kandırmaya çalışıyorlardı. Kendisi ise kendi kafasında o insanları kusurlarıyla kabul eden biriydi.

Fazla tanımadığınız zaman gerçekten kendinizde kusurlar olduğunu size düşündürüp, bunların onun için önemli olmadığını size hissettirirdi, sıcak hissederdiniz. Ama daha sonra, sizi bambaşka yerlerden laf sokarak vururdu. Laf sokulmasını hiç sevmezdim, kimse sevmezdi, bana çok kaypak gelirdi, çünkü kastettiği şeyi tam olarak anlardınız, ama cevap verirseniz laf çok kolay döner, kıvırılırdı.

İşte tam bu yüzden sikimde değildi. Bu yüzden ona bok gibi davranıyordum ve ben ona bok gibi davrandıkça o bana daha da aşık oluyordu. Oluyordu olmasına ama o dudaklarını konuşmak dışında yapacağı işlerde daha faydalı kullanabiliyordu.

Hem, ağzı doluyken konuşamıyordu da...

Gitme!

           “Gitme dur!” dedi. Sadece konuşacak birini istiyordu. Üsteklikte internetteydik. Çok alakasızdı ama o an fark ettim; O güne kadar hiç kimse bana “gitme” dememişti. Ya gideceğim zamanı çok iyi biliyordum, ya da kimsenin umurunda değildim, çok bir şey değiştireceğinden de değil.

Bazı zamanlar olur, bilirsinizki karşınızdakiyle son kez konuşuyorsunuzdur. Yaşadığınız her şey, o an parçalara ayrılıyordur ve suratına o kocaman gözlerine -telefonun veya bilgisayarın ekranına- bakarken üzerinizde sahte bir sakinlik vardır o zamanlarda. Muhtemelen gitmesi gerektiği için gidiyordur, ve muhtemelen siz de bunu bildiğiniz için artık onu durdurmuyorsunuzdur, daha önceki yaşadıklarınızdan dolayı onu durdurmaya çalışmamanız gerektiğini, ya da bunun bir işe yaramayacağını biliyorsunuzdur.

İşte tam olarak öyle bir anda O’na “Elveda” dedim

“Vedalardan nefret ederim Mınıski” dedi.

Bu çok sikik bir “gitme” idi, bu bir gitme bile değildi, bu bir vedaydı

ve ben, sessizce gitmiştim.