Gitme!

           “Gitme dur!” dedi. Sadece konuşacak birini istiyordu. Üsteklikte internetteydik. Çok alakasızdı ama o an fark ettim; O güne kadar hiç kimse bana “gitme” dememişti. Ya gideceğim zamanı çok iyi biliyordum, ya da kimsenin umurunda değildim, çok bir şey değiştireceğinden de değil.

Bazı zamanlar olur, bilirsinizki karşınızdakiyle son kez konuşuyorsunuzdur. Yaşadığınız her şey, o an parçalara ayrılıyordur ve suratına o kocaman gözlerine -telefonun veya bilgisayarın ekranına- bakarken üzerinizde sahte bir sakinlik vardır o zamanlarda. Muhtemelen gitmesi gerektiği için gidiyordur, ve muhtemelen siz de bunu bildiğiniz için artık onu durdurmuyorsunuzdur, daha önceki yaşadıklarınızdan dolayı onu durdurmaya çalışmamanız gerektiğini, ya da bunun bir işe yaramayacağını biliyorsunuzdur.

İşte tam olarak öyle bir anda O’na “Elveda” dedim

“Vedalardan nefret ederim Mınıski” dedi.

Bu çok sikik bir “gitme” idi, bu bir gitme bile değildi, bu bir vedaydı

ve ben, sessizce gitmiştim.