Korkak

Devamlı özçekim yapıyordu, çünkü ona bayılan onlarca kişi vardı. Bende bayılıyordum. Bana kimse bayılmadığı için, ben özçekime karşıydım. Sanırım ben yapamadığım her şeye karşıydım ve kötülüyordum. Umrumda da değildi zaten.

Özçekimin kendisine karşı değildim sanırım, ama bazı insanlar her gün bir kaç tane çekiyorlardı ve bu yorucuydu. Bana bakın! Benimle ilgilenin! Beni beğenin! Övün beni! Bir çırpınıştı belki de, ya da sadece hastalık seviyesinde kendini beğenmeydi.

Ama bazı kadınlar vardı ki, onların her fotoğrafını beğeniyordunuz. Batmıyordu onların yaptığı özçekimler, ve yüzlerini sadece fotoğraflarda görüyor olsanızda suratınızda bir gülümsemeye sebep oluyordu. Götünü memesini açıp yasla bana diyenleri kastetmiyordum elbette, yüzündeki gülümsemeyle gününüzü aydınlatabilen, suratındaki bir mimikle midenizdeki kelebekleri harekete geçirebilen, gözündeki hüzünle rakı içirten, hafifçe dudağını ısırdığında ise şehvetten sizi yakanları kastediyordum.

                Çok beğeniyordum, gerçekten fotoğraflarını görünce günüm daha güzel geçiyordu, ama bundan öteye gitmiyordum. Kafası çok iyiyken bir filozofa dönüşen kızıl saçlı, uzun bacaklı, seksi ama utangaç arkadaşım Kontes Carandes’in, kafası iyiyken –Kafası ayıkken muhabbeti çekilmiyordu- yaptığı tespiti yaşıyordum; Bir sorununuz vardır ve sorunun çözümü çok basit ve bellidir, örneğin sevgiliniz sizi sevmiyordur, ayrılırsınız. Fakat siz o kadar çok seviyorsunuzdur ki, ayrılmak sizin için daha büyük problemdir, halbuki ayrılsanız sizin için daha iyi olacaktır ama götünüz yemez.

Ben bu durumun egolusunu yaşıyordum. Onu istiyordum, o zaman gidip almalıydım, ama egoma “supermen punch” yediğimden beri onu almaya gitmek daha da güçlü bir yumruk yemekti. Ayrıca onu gidip aldığım zaman erken olacağından korkuyordum. Değişik zevklerim vardı, kabul edilmesi kolay değildi, ve ben çok uzun zamandır başkalarının mutluluğu için uğraştığımdan, kendi zevklerimden kısıtlanmasına tahammülüm kalmamıştı. Eminim ben onu almaya gitmeye karar verdiğimde de çok geç olacaktı.

“Mınıski seni siktiminin korkağı” dedi Kontes Carandes, sonra zor bastırdığı kırkırdaması kahkaya dönüştü. Yine kafası iyiydi, ama haklıydı da...